مجسمه آزادی یکی از محبوبترین نمادهای جهان به شمار میرود که تقریبا هر کسی تصویری از آن را دیده و میشناسد. این مجسمه، یک مجسمهی نئوکلاسیک است که در جزیره آزادی، واقع در بندر نیویورک آمریکا قرار دارد و نام اصلی آن «آزادی، جهان را روشن میکند» است.
به ادعای «فریدون جنیدی» ریشه تاریخی نماد مجسمه آزادی، مربوط به ماجرا آتش کشیده شدن تخت جمشید به دستور اسکندر توسط زنی با مشعل است.
مجسمه آزادی تندیس بزرگی است که در سال ۱۸۸۶ میلادی از طرف فرانسه به ایالات متحده آمریکا هدیه داده شده است که توسط «فردریک آگوست بارتولدی» فرانسوی طراحی شده و ساخت چارچوب فلزی آن را «گوستاو ایفل» بر عهده داشت.
موقعیت
این مجسمه در جزیره آزادی واقع در دهانه رود هودسن، در جنوب منهتن نصب شده و به صورت نمادی برای خوش آمدگویی به مسافرانی که از راه دریا به نیویورک میآیند، درآمده است.
جزیره آزادی با بندرگاه نیویورک ۲.۶ کیلومتر فاصله دارد. این جزیره تا پیش از سال ۱۹۵۶ بنام جزیره بدلو (Bedloe's Island) شناخته میشد.
مشخصات
ارتفاع کلی این مجسمه از سطح تا نوک مشعل آن (به همراه پایه و تاسیسات)، ۹۳ متر است. در حالی که خود مجسمه دارای ارتفاع ۴۶ متری میباشد.
مجسمه آزادی، شامل دو راهپله مارپیچی داخلی است تا دسترسی بازدیدکنندگان به تاج را آسانتر کند. دسترسی به بالکن اطراف مشعل نیز فراهم امکانپذیر است، اما باریک بودن بازو تنها برای یک نردبان منفرد آن هم به طول ۴۰ فوت (۱۲ متر) تنها راه ممکن است.
این مجسمه چهرهای از لیبرتاس، الهه ربوده شده آزادی رومی است. لباس مجسمه به شکل لباسهای روم باستان است و به شکل شخصیت زنی ایستاده در حال گام برداشتن است، که تاجش دارای ۲۵ پنجره به منظور ۲۵ ماده معدنی در جهان است و ۷ دندانه به منظور ۷ دریا در جهان، را فراگرفته است. در دست چپش یک لوح سنگی قرار دارد و با دست راست خود مشعلی فروزان را بالای سر خود نگه داشته است. روی لوح سنگی با شمارههای رومی نوشته شده JULY IV MDCCLXXVI که نشانگر ۴ ژوئیه ۱۷۷۶ (میلادی) و تاریخ استقلال آمریکا است.
امروزه مجسمه آزادی یکی از نمادهای مشهور کشور آمریکا است. قبل از همگانی شدن سفرهای هوایی، مجسمه آزادی اولین نشانی از آمریکا بود که مسافران کشتیها هنگام نزدیک شدن به سواحل آمریکا مشاهده میکردند.
از نظر شمایل ظاهری، طراحی این مجسمه به مجسمه باستانی «غول رودس» و مجسمه «کارلو بوروموئه» کشیش ایتالیایی شباهتهایی دارد. این مکان یک میراث جهانی یونسکو در آمریکا میباشد.
ساخت و هزینه آن
مجسمه آزادی در سال ۱۸۸۶ به مناسبت یکصدمین سال استقلال امریکا از بریتانیا و به عنوان نمادی از دوستی فرانسه و آمریکا به این کشور اهدا شده است. این تندیس به صورت ۳۵۰ قطعه مجزا به آمریکا فرستاده شد.
طرح مجسمه را «فردریک بارتولدی» مجسمهساز فرانسوی، و سازه درونی آن را «الکساندر ایفل»، مهندس فرانسوی برج ایفل، طراحی کردهاند. اوژن ویوله لودوک نوع مسی را که برای پوشش مجسمه بکار رفته انتخاب کرده است.
طراحی ایفل، مجسمه را به اولین نمونههای ساخت دیوار پردهای تبدیل کرده است که در آن، قسمت بیرونی سازه باربری ندارد، بلکه در عوض توسط یک چارچوب داخلی پشتیبانی میشود.
بارتولدی از کودکی به نقاشی علاقه نشان میداد و از صورت مادرش تصاویر زیادی را ترسیم کرده بود. حتی عدهای گفتهاند او مادرش را مدل طراحی برای ساخت مجسمه آزادی قرار داده است. گفتههای بارتولدی به صورت نامه در موزه نیویورک نگهداری میشود. او در توجیه ساخت مجسمه آزادی گفت: «به من گفتند پیکری را طراحی کن که وقتی به آن بنگرند شگفتزده شوند. در یک صبح بهاری و یک روز ابری تنها این مجسمه بدرخشد و مشخص باشد. من نیز با مطالعه دقیق بر روی مکانهای مختلف به این نتیجه رسیدم که نیویورک بهترین مکان برای نشان دادن مجسمه است. زیرا نیویورک دروازه آمریکا میباشد».
بعد از تایید طرحش او ساخت مجسمه را در فرانسه آغاز کرد. البته مهندس الکساندر ایفل، سازنده برج ایفل در فرانسه مهندسی ساختار مجسمه را به عهده داشت. ۲۰ نفر روزی ۱۰ ساعت هر ۷ روز هفته به کار گماشته شدند تا هر چه سریعتر کار مجسمه به پایان برسد.
مجسمه که برای ملت فرانسه ۲ میلیون و ۲۵۰ هزار فرانک طلا هزینه داشت در سال ۱۸۸۴ تکمیل شد و سپس توسط ناوشکن فرانسوی «ایسر» به آمریکا حمل شد. قرار بود کار ساختن مجسمه آزادی در سال ۱۸۷۶ به پایان برسد که در یکصدمین سالروز اعلام استقلال آمریکا نصب شود که با هشت سال تاخیر ساخته شد زیرا که دولت فرانسه پول لازم را نمیتوانست فراهم کند.
پیش از طراحی کامل مجسمه، بارتولدی سر و بازوی مشعل را به پایان رساند و این قطعات برای تبلیغات در نمایشگاههای بینالمللی به نمایش گذاشته شدهاند.
بازوی مشعل در سال ۱۸۷۶، در نمایشگاه فیلادلفیا و در پارک مادیسون در منهتن از ۱۸۷۶ تا ۱۸۸۲ نمایش داده شد.
جوزف پولیتزر، روزنامهنگار معروف آمریکایی نیویورک جهانی، برای تکمیل این پروژه اقدام به کمک مالی کرد و بیش از ۱۲۰۰۰۰ مشارکت کننده را به خود جلب کرد، که بیشتر آنها کمتر از یک دلار اهدا کردند.
در بعد از ظهر ۲۸ اکتبر سال ۱۸۸۶ مجسمه آزادی برروی پایه قرار گرفت. یک رژه دریایی از ساعت ۱۲:۴۵ بعد از ظهر آغاز شد و رئیس جمهور کلیولند سوار بر قایق بادبانی شد که او را از بندرگاه به جزیره بدلو برد. (در آن زمان «گروور کلیولند» رییس جمهور آمریکا بود) او گفت: این مجسمه به طور حتم مورد توجه همگان قرار میگیرید و در آینده نیز یکی از شگفتیهای هنر پیکرهتراشی میگردد و هیچگاه از یادها فراموش نمیشود.
لسپس به نمایندگی از کمیته فرانسوی اولین سخنرانی را انجام داد و پس از آن رئیس کمیته نیویورک، سناتور ویلیام ام. اورتس سخنرانی کرد.
قرار بود یک پرچم فرانسوی که روی صورت مجسمه پوشانده شده بود، برای رونمایی از آن، در پایان سخنرانی اورتس پایین کشیده شود، در حین سخنرانی، او مکثی میکند و بارتولدی به اشتباه اینکه فکر کرد سخنرانی تمام شده، اجازه داد تا پرچم زودتر از موعد مقرر پردهبرداری شود.
در این مراسم، افراد عادی اجازه شرکت نداشتند، در حالیکه این حق به طور کامل برای مقامات رسمی محفوظ بود. از بین زنها، فقط به همسر بارتولدی و نوه لسپس، این حق داده شده بود.
نماد استقبال
این مجسمه به سرعت به یک نقطه عطف تبدیل شد. جنگها و آشفتگیها در اروپا، باعث مهاجرت گسترده به ایالات متحده در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ شد. بسیاری وارد نیویورک میشدند و مجسمه را نه به عنوان سمبل روشنگری، بلکه به عنوان نشانه استقبال از خانه جدید خود میدیدند.
در ابتدا، رنگ مجسمه آزادی، یک رنگ مسی کسلکننده بود، اما اندکی پس از سال ۱۹۰۰ یک پتینهکاری سبز روی آن انجام شد.
در سال 1924، رئیس جمهور «کالوین کولیج» از اختیارات خود طبق قانون آثار باستانی استفاده کرد تا مجسمه را به عنوان یک اثر ملی اعلام کند.
داخل مجسمه
در قسمت پایه و ستونی این مجسمه، موزهای وجود دارد که تاریخچه این مجسمه را ارایه میدهد. قبل از سال ۱۹۱۶، نردهبانی در دست راست مجسمه آزادی وجود داشت که دسترسی عموم به درون مشعل را مهیا میساخت،
اما لازاروس اما بعد از آن دسترسی عموم به این قسمت حذف شد، چون در قسمت مشعل تجهیزات روشنایی و نور افکنهایی قرار گرفتند.
یکی از مهمترین آثاری که در موزه این مجسمه وجود دارد، شعر The New Colossus از «اما لازاروس» (Emma Lazarus) شاعره قرن نوزدهم است.
این شعر او برنده جایزه New York World در سال ۱۹۰۳ – ۲۰ سال بعد از فوت او شد.
وضعیت نگهداری
مجسمه آزادی تا سال ۱۹۰۱ توسط هیئت فانوس دریایی ایالات متحده و سپس توسط وزارت جنگ اداره میشد. از سال ۱۹۳۳ توسط سازمان پارکهای ملی به عنوان بخشی از تندیس یادبود ملی آزادی نگهداری میشود و یک جاذبه مهم توریستی است.
بازسازی و مرمت
- در تاریخ ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۶، در طول جنگ جهانی اول، آلمانیها یک انفجار خرابکارانه در شبه جزیره بلک تام در نیوجرسی، در بخشی از پارک ایالتی لیبرتی، نزدیک به جزیره بدلو (جزیره آزادی) انجام دادند. انفجار محمولههای دینامیت و سایر مواد منفجره، منجر به کشته شدن پنج نفر گردید. مجسمه آزادی نیز صدمات جزئی دید (بیشتر به بازوی راست مشعل) و به مدت ده روز بسته شد. هزینه تعمیر مجسمه و ساختمانهای این جزیره در حدود ۱۰۰۰۰۰ دلار (معادل حدود ۲.۳۵۰.۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) بود.
- در سال ۱۹۸۴، ایالات متحده شروع به بازسازی کلی و اساسی این مجسمه کرد و پس از مرمت آنرا به عنوان یکی از مکانهای میراثی جهان به ثبت رساند.
- به مناسبت صدمین سالگرد مجسمه و بازگشایی آن، ۳ تا ۶ ژوئیه ۱۹۸۶، " آخر هفته آزادی " تعیین شد و مجسمه در ۵ ژوئیه مجدداً بازگشایی شد.
رئیس جمهور رونالد ریگان همراه بانوی اول آمریکا نانسی ریگان در ۴ ژوئیه ۱۹۸۶ در جزیره فرمانداران سخنرانی کرد؛ در سخنرانی ریگان، وی اظهار داشت:
"ما نگهبانان شعله آزادی هستیم؛ برای دیدن جهان. "
- جشن تولد ۱۲۵ سالگی مجسمه آزادی در تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۱۱ با آتشبازی و برنامههای سرگرمکننده مختلف برگزار شد. با ظهور علائم کهولت سن در سر و پیکر مجسمه آزادی، پیکره بانویی ایستاده در آبهای جاری رودخانه «هودسن» در نیویورک، درهای ورود به داخل این نماد آزادی برای یکسال بر روی جهانگردان و دیدارکنندگان بسته شد تا تعمیرات اساسی بر روی آن انجام شود. این تعمیرات شامل، نصب آسانسورها و راهپلههای جدید و همچنین امکاناتی دیگر از قبیل سرویس بهداشتی کدگذاری شده بودند. مجسمه در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۲، مجدداً افتتاح شد، اما یک روز بعد، قبل از طوفان سندی دوباره بسته شد. اگرچه طوفان به مجسمه آسیب نرساند، اما برخی از زیرساختها را در جزایر آزادی و الیس از بین برد.
- در ۸ نوامبر ۲۰۱۲، سخنگوی پارك سرویس اعلام كرد كه هر دو جزیره برای مدت زمان مشخصی برای انجام تعمیرات بسته خواهند بود. مجسمه و جزیره آزادی در ۴ ژوئیه ۲۰۱۳ دوباره به روی عموم مردم گشوده شدند.
تعطیلی و بازگشایی
بلافاصله پس از حملات ۱۱ سپتامبر، رفتن به جزیره آزادی و دیدن مجسمه از نزدیک، برای عموم بسته شد. این جزیره در اواخر سال ۲۰۰۱ بازگشایی شد، در حالی محوطه مجسمه بسته ماند تا اینکه در سوم آگوست ۲۰۰۴، بازگشایی شد، اما سرویس پارک ملی اعلام کرد که به دلیل مشکل تخلیه در مواقع اضطراری، بازدیدکنندگان نمیتوانند به راحتی به مجسمه دسترسی داشته باشند.
مجسمه آزادی غیر از مرمت و بازسازی، به دلیل تعطیلی دولت و اعتراضات نیز بسته شده است. در خلال تعطیل شدن دولت فدرال ایالات متحده، اکتبر 2013، جزیره آزادی بسته شد. علاوه بر این، در ۴ ژوئیه ۲۰۱۸، این جزیره پس از آنكه زنی در اعتراض به سیاست مهاجرت آمریكا روی مجسمه رفت، بسته شد.
با این حال، جزیره در خلال تعطیلی دولت فدرال ایالات متحده ۲۰۱۹-۲۰۱۸ باز ماند.
این بنای تاریخی به دلیل بیماری همهگیر COVID-19 به طور موقت در ۱۶ مارس ۲۰۲۰ بسته شد.
نحوه بازدید
افرادی که قصد بازدید از مجسمه آزادی را دارند، باید به همراه بلیط کشتی، یک بلیط پایه نیز خریداری کنند. افرادی که مایل به بالا رفتن از پلههای داخل مجسمه و رفتن به تاج آن باشند، بلیط خاصی را خریداری میکنند، که ممکن است از یک سال قبل رزرو شده باشد.
در مجموع روزانه ۲۴۰ نفر مجاز به بالا رفتن هستند: ۱۰ نفر در هر گروه، سه گروه در ساعت.
این افراد فقط میتوانند با خود دارو و دوربین همره داشته باشند و باید تحت آزمایش امنیتی دوم قرار بگیرند.
کتیبهها، پلاکها و فداکاریها
چندین پلاک و لوح اختصاصی در مجسمه آزادی وجود دارد.
- یک پلاک درست جلوی آن که اعلام میکند این مجسمه عظیم، نشان دهنده آزادی است.
- یک لوح ارائه با نام بارتولدی که اعلام میکند این تندیس هدیهای از طرف مردم جمهوری فرانسه است که "به اتحاد دو ملت در دستیابی به استقلال ایالات متحده آمریکا افتخار میکند و دوستی همیشگی آنها را تأیید میکند".
- لوحی که توسط مجلس برای قدردانی از جمعآوری کمکهای مالی برای ساخت پایه و اساس یاد میکند.
- سنگ بنای دارای پلاكی كه توسط فراماسونها قرار داده شده است.
- لوحهای برنزی که متن غزل اما لازاروس با نام " The New Colossus " را همراه دارد.
- تعدادی مجسمه در انتهای غربی جزیره که توسط فیلیپ راتنر، مجسمهساز مریلندی ساخته شدهاند، قرار دارند و از کسانی که از نزدیک با مجسمه آزادی در ارتباط هستند، تجلیل می کنند.
مجسمههای فیلیپ راتنر
دو آمریکایی به نامهای: جوزف پولیتزر (روزنامهنگار آمریکایی که مردم را برای کمک مالی بسیج کرد) و لازاروس (شاعر زن آمریکایی)
سه فرانسوی به نامهای: بارتولدی (طراح و سازنده اصلی مجسمه)، ایفل (مهندس سازه داخلی) و ادوارد رنه دو لابولیای (ایدهپرداز و حامی اولیه)
ویژگیهای فیزیکی
| ویژگی | اندازه |
| ارتفاع مجسمه مسی با پایه | ۴۶ متر |
| ارتفاع از سطح زمین تا نوک مشعل | ۹۳ متر |
| پاشنه تا بالای سر | ۳۴ متر |
| اندازه درازای یک دست | ۵ متر |
| طول انگشت سبابه | ۲.۴۴ متر |
| فاصله چانه تا کاسه سر | ۵.۲۶ متر |
| طول پرههای روی تاج | ۳ متر |
| فاصله گوش تا گوش | ۳.۰۵ متر |
| اندازه بینی | ۱.۴۸ متر |
| دور کمر | ۱۰.۶۷ متر |
| تعداد پلههای داخلی تا سر تندیس | ۳۵۴ عدد |
| وزن مس مورد استفاده در مجسمه | ۲۷.۲۲ تن |
| وزن فولاد مورد استفاده در مجسمه |
۱۱۳.۴ تن |
| وزن کلی مجسمه | ۲۰۴.۱ تن |
مقایسه با دیگر تندیسها
ارتفاع تقریبی تندیسهای مهم : (از چپ به راست)
- مجسمه اتحاد: به طول ۲۴۰ متر (شامل ۵۸ متر پایه)
- مجسمه بهار معبد بودا: به طول ۱۵۳ متر (شامل ۲۵ متر پایه و ۲۰ متر تخت)
- مجسمه آزادی: به طول ۹۳ متر (شامل ۴۷ متر پایه)
- مجسمه یادمان مادر میهن فرا میخواند: به طول ۸۷ متر (شامل ۲ متر پایه)
- مجسمه مسیح: به طول ۳۸ متر (شامل ۸ متر پایه)
- مجسمه داوود: به طول ۷.۷ متر
خودکشی
تنها خودکشی موفق در تاریخ مجسمه آزادی، در سال 1929 اتفاق افتاد، وقتی مردی از یکی از پنجرههای تاج بالا رفت و از آنجا خودش را پرت کرد.
گردآورنده: دنیاها، دانشنامۀ فارسی | www.Donyaha.ir
